Verhalen

Verhalen

 

Deo meldde zich in 2012 bij Bridge to Better. Zijn thuisland Oeganda was hij ontvlucht. Door de politieke situatie voelde hij zich niet meer veilig. Zijn kinderen liet hij gedwongen achter. Met hen verloor hij alle contact. Deo’s pogingen om in Nederland een verblijfsvergunning te krijgen, liepen op niets uit.

Toen Deo voor het eerst bij ons langs kwam, had hij geen vaste slaapplek en geen geld om te eten. We hielpen hem hieraan, zodat hij zich kon richten op zijn terugkeer. Deo greep de geboden kans met beide handen aan. Hij ontpopte zich tot een enthousiast, creatief en nieuwsgierige leerling.

Tijdens de lessen leerde Deo hoe je een businessplan schrijft. In Oeganda was hij docent wiskunde geweest, maar van ondernemen wist hij nog weinig. Zo krijgen Bridge to Better-deelnemers les in het op orde krijgen van hun cashflow. Deo vertelde later dat hij hierna nachten niet had geslapen. Hij begreep niet hoe een cashflow precies werkte. Het was typerend voor zijn karakter. Eerst resultaten, dan rust.


Verantwoordelijkheidsgevoel

Deo nam geen genoegen met één businessplan, zoals hij ook niet tevreden was met één stage. Hij bezocht een groot agrarisch bedrijf in Groningen. Daar keek hij mee hoe de mais verbouwd werd. Ook ging Deo in de leer bij een kippenboerderij onder de rook van Lelystad. Tot slot leerde hij hoe je solar cookers maakt en gebruikt. Deo had grootse plannen.

Vlak voor zijn vertrek beloofde hij ons niet teleur te stellen. Hij zou de opgedane kennis gebruiken om op zijn eigen manier voor een beter Oeganda te zorgen. Zijn verantwoordelijkheidsgevoel was groot. Hij vertelde over de vele weeskinderen die zijn geboortestreek kende. Maar al te graag wilde Deo iets voor ze betekenen, ze een betere toekomst geven. Die droom heeft hij sinds zijn terugkeer in juni 2012 waargemaakt.

Deo begon in Oeganda met mais verbouwen. Van de opbrengsten hiervan huurde hij een stuk land waar bananenbomen op groeiden. Van deze winst realiseerde hij – met de hulp van de lokale gemeenschap – zijn droom. Hij kocht stenen, cement en klei en bouwde een school, die hij Bridge to Better-school noemde. Daar leren ruim 70 kinderen van vier tot achttien jaar oud nu onder andere lezen, schrijven, rekenen, muziek maken en maaltijden bereiden. Veel van Deo’s leerlingen zijn weeskinderen. Of kinderen wiens ouders nooit het vervoer naar de dichtstbijzijnde scholen zouden kunnen bekostigen.


Hoop

Om ook in zijn eigen onderhoud te kunnen voorzien, is de 38-jarige Deo tevens een kapperszaak begonnen en bezit hij een waterput waar hij water verkoopt. Ook startte hij een stichting, Suubira genaamd. Dat staat voor ‘Hoop, door hard werken.’ Met zijn Suubira project hoopt Deo Oeganda nog verder te kunnen helpen. Door jongeren te onderwijzen, en door dragers van het HIV-virus waar mogelijk van medicatie te voorzien. Met Deo hebben wij nog regelmatig contact. Hij is inmiddels herenigd met zijn kinderen. Zijn dochter geeft zelfs les aan de Bridge to Better-school.

Met Deo hebben wij nog regelmatig contact. Hij is inmiddels herenigd met zijn kinderen. Zijn dochter geeft zelfs les aan de Bridge to Better-school.

Deo is erg belangrijk voor ons. Zo helpt hij met het opvangen van teruggekeerde Oegandezen die het Bridge to Better-programma hebben gevolgd. Mede door zijn toedoen is in Oeganda een heuse Bridge to Better-gemeenschap ontstaan. Voor ons is het fantastisch om te zien dat alumni van ons programma elkaar door dik en dun blijven steunen.